درددلي با برادر بزرگم علي‌رضا قزوه 
در هندوستان جهان 
که برخي گاوها را مي‌پرستند 
و برخي آلت ديگران را 
همچون آدم در سرانديب 
غريب! 
ما غريبيم، غريب، برادرم قزوه! 
غريب چون شمشيري در نيزار 
چون سيد حسن نصرالله در محاصره شيوخ عرب 
چون شعر تو در تارهاي عنکبوت وب 
و در گوگل فارسي 
که بيشترين جست‌وجويش س/ک.س است 
  
ما غريبيم و از غريبان مي‌ترسند 
گفته بودم مي‌ترسند 
با يک بغل ريش از آمريکا مي‌ترسند 
اما در سميناهارهايشان، بي‌باکانه آتش مي‌خورند 
آتشي که دودش هم به چشم ما مي‌رود 
هم چشم خودشان را تار مي‌کند 
مي‌ترسند که برخلاف روزنامه‌ها حرف بزنند 
برخلاف گوينده‌هاي بي‌بي‌سي‌ فارسي 
مي‌ترسند ويزاي شينگن‌شان باطل شود 
مي‌ترسند که برخلاف شکم ها حرف بزنند 
از بوق‌ها مي‌ترسند 
عمر و عاص‌ها بي‌وقفه بر طبل شکم مي‌کوبند 
و نگهبانان دجله، صفين را از ياد برده‌اند 
و به صفوف سکوت مي‌گريزند 
مي‌ترسم حسين باز تشنه بماند 
برادرم قزوه! 
سکوت تخم همان افعي است 
که در صحراي کربلا 
به روايتي سي‌هزار جوجه اش هلهله مي کردند 
قطار انديمشک در متروي تهران گريه مي‌کند 
اسبي با يال‌هاي خونين در فرهنگسراي بهمن مي‌دود 
صداي "هل من ناصر " از همه شبکه ها پخش مي شود 
و پسران نوح‌ها بر قله‌ها غرق مي‌شوند 
در اوج! بر قله‌ها! 
پدرم اما در پايين شهر مثل هميشه سبز است 
سبز در هفتادوپنج سالگي 
هنوز هر بار که انتخابات مي‌شود 
با همان لباس سبز کارگري 
ساعتي از شهرداري اجازه مي‌گيرد 
تا برود به حضرت علي راي بدهد 
پدرم سواد ندارد 
تلويزيون هم هيچ‌وقت شعر تو را برايش نخوانده است: 
(مولا ويلا نداشت!...) 
پدرم سواد ندارد اما مي‌داند 
آن‌که غربال به دست دارد 
همان است که خرمن مي‌کوفت 
و کاه‌ها را با گندم‌ها مي‌آميخت 
برادرم! 
برادرم! 
برادرم قزوه! 
جوان‌هايي که دوستشان داشتيم 
پيرمردهاي خوبي از کار در نيامدند 
سر پيري نشستند و با VOA معرکه گرفتند 
سر پيري دندان‌‌هاي مصنوعي تيزي 
از انگليس در دهانشان سبز شد 
و جگر ما را جويدند 
جگر مرا و جگر تو را 
جگر پدرم را، جگر عمويم را 
عمويم هم سبز است 
و هر صبح 
به شوق ديدن اهتزاز پرچم‌هاي قبرهاي پسرانش بيدار مي‌شود 
خاله‌ام هم سبز است 
هر شب روي پشت بام خانه‌اش 
تا صبح به تپة تاريک قبرستان نگاه مي‌کند 
تا چراغي را ببيند که بر مزار فرزندانش سبز مي‌سوزد 
پسردايي ام 
محمدعلي بردبار هم چوپان سبزي بود 
که زير دندانش مانده بود 
مزه برف کوه هاي تربت جام 
حتي آن وقت که کاسه سرش 
سالها در خوزستان داغ، خاک خورده بود 

تو از قديم سبز بودي برادرم قزوه! 
از "مولا ويلا نداشت " 
از "شب است و سکوت است و ماه است و من " 
از "کيسه مي دوزند با نام شما شيادها " 
از "مردان بلدرچين " 
از قديم! 
آفتاب‌پرست‌ها رنگ مشخصي ندارند 
اما شما از مزار سلمان که باز مي‌گشتيد 
سبز بوديد 
تو سبز بودي، سيد حسن سبز بود 
قيصر سبز بود 
من در مزرعه‌هاي سبز عرق ريختم 
با پرچم‌هاي سبز گريستم 
و لباس سبز پسرعموهايم را براي کار به تن کردم 
وقتي که سرخ به خاک ‌رفتند 
ياران چه غريبانه سبز بودند 
در تربت‌جام و هويزه 
در تنکابن و بندرعباس ... 
وقتي موج سبز هنوز به لس‌آنجلس نرسيده بود 
سبزها در شب اروند شعله مي‌کشيدند 
ما سبز بوديم 
اما از هيچ چراغ قرمزي رد نشديم 
من سبز هستم 
اما براي نوشتن کتاب جديدم 
سفر آمريکا نرفته‌ام 
آمريکا خودش به کتاب من 
به زندگي من آمده است 
بيست و پنج سال است 
که زانوهاي برادرم را تحريم کرده است 
به آسمان نگاه مي‌کنم 
هواپيمايي سبز رد مي‌شود 
آمريکا را لعنت مي‌کنم 
که از آن‌طرف اقيانوس‌ها 
آمده است 
تا نگذارد آب خوش از گلوي کبوتران ما پايين برود 
  
من سبز هستم 
با طبقة بالا هم هيچ دعوايي ندارم 
اما نمي‌دانم چرا صاحبخانه به پشت بام که مي‌رود 
بر عليه زير زمين نشين‌ها شعار مي‌دهد 
که از خستگي خوابشان برده است 
  
اگر پول داشتم 
به بي‌بي‌يي فارسي زنگ مي‌زدم 
و مي‌گفتم اين‌قدر سر و صدا نکنند 
پدرم با لباس سبز کارگري 
خسته خوابيده است 
  
به اين‌ها مي‌گفتم اصلا ما سبز نه، شما سبز 
اصلا خون شما سبز و خون ما سرخ 
و هر جا خوني بريزد 
رنگي از پرچم ايران و عزيز 
اما چرا عالي جناب شريح مفتي مفتي 
با خودکار سبز فتوا مي دهد 
که الي جون مي تواند سطل آشغال را بسوزاند 
مي تواند جگر مرا بسوزاند 
و کنار شغال بنشيند! 
(به فتواي دل من اما 
تو يکي که با روسري 
به چشم خواهري قشنگ تر بودي! 
آهاي خوشگله! 
دلم مي سوزه، آتيش نسوزون!) 
  
ما از عاشورا تا به حال سبزيم 
مادرم پيشاني غلامرضا را وقتي به جبهه مي رفت 
بي گريه مي بوسيد 
که از حضرت زينب خجالت مي کشيد 
بي بي زهرا بر جنازه باقر نوجوانش 
گريه نمي کرد که از حضرت زينب خجالت مي کشيد 
خاله ام بر جنازه حسن و حسينش گريه نمي کرد 
که از حضرت زينب خجالت مي کشيد 
شما چطور از مادرم، از خاله ام، از بي بي زهرا 
از حضرت زينب خجالت نکشيديد؟ 
  
آهاي شما که تازه به جريان سبز ما پيوسته ايد 
بايد جواب بدهيد 
چرا اينهمه رنگ به رنگ مي شويد؟ 
بايد جواب بدهيد 
که چرا آبروي روياي قرن هاي پدرم 
اين دهقان سالخورد خراساني 
اين رستم شکسته شعر مرا برده ايد؟ 
بايد به عموي من 
و به خاله هايم جواب بدهيد 
به اميرحسين شش ساله ما 
که مادرش کفشش را با سوزن خياطي مي دوزد 
و پدرش دوازده سال پيش دود شده بود 
و ما نمي دانستيم 
(آهاي استاد رقص شترمرغ براي خرس!) 
 
بايد جواب بدهيد! 
اينهمه سال چه مي‌کرديد 
در مقام هاي مختلف 
اگر فيلم‌هاي تبليغاتي‌تان دروغ نبود؟ 
وقتي برادرم قزوه "مولا ويلا نداشت "را مي‌گفت 
شما چه مي‌کرديد؟ 
آهاي شما که تازه به جريان سبز ما پيوسته‌ايد 
بايد جواب بدهيد!